Midden in het glooiende landschap stond een hoeve die nooit helemaal tot leven was gekomen. De vorige eigenaars begonnen vol goede moed aan de verbouwing, maar maakten ze nooit af. Imagicasa kwam kijken wat er gebeurde toen de nieuwe bewoners ons erbij haalden.
Een ruwe diamant
De nieuwe eigenaars zagen geen onafgewerkt gebouw, maar een verborgen juweel. Samen met hen en de oorspronkelijke architect gingen we aan de slag om de hoeve opnieuw te laten ademen. Niet door ze nieuw te maken, wel door ze eindelijk af te maken. Met respect voor wat er al stond en met het landschap als vertrekpunt. Grote raampartijen houden het gesprek tussen binnen en buiten gaande, de hele dag lang.
Muren die bewegen
Wie binnenkomt, voelt meteen de rust. Toch is het interieur nergens vlak. Organisch pleisterwerk, met de hand aangebracht, vormt de ruggengraat van het huis. De muren golven zachtjes, waardoor de schaduwen er de hele dag overheen spelen. Het kleurenpalet blijft ingetogen en warm. Hier en daar mag het ruwer: een ander textiel, een onverwachte patine, een hoek die net niet perfect is. Precies daar zit de charme.
Het detail dat je voelt
Imagicasa stond lang stil bij iets wat je als bezoeker misschien niet meteen ziet: het beslag. Voor de kasten kozen we meubelknoppen uit de PTT collectie van Dauby, in ruw brons. Warm, tactiel en eerlijk. Wie een kast opent, voelt de koelte van het metaal en het gewicht van een materiaal dat generaties meegaat. Het brons krijgt met de jaren een patine, net zoals het hout en het pleisterwerk errond. Voor ons is zo'n detail geen bijzaak. Een interieur is meer dan wat je ziet. Het is ook wat je aanraakt.
Een kelder in bordeaux
Waar de leefruimtes licht en rust ademen, mocht de kelder iets mysterieus hebben. Diepe bordeauxtinten maken er een intieme plek van om wijn te bewaren, verhalen te vertellen of gewoon even de stilte op te zoeken.
Alles nieuw, niets voelt nieuw
Zo beschreef Imagicasa het huis, en beter kunnen we het zelf niet zeggen. Een thuis die rust ademt zonder ooit aan karakter in te boeten, en die met de jaren alleen maar mooier wordt.
Tekst Elke Aerts, fotografie Bert Demasure. Het volledige artikel lees je hieronder.
